|
|
| สมาคมอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมทุ่งเขาหลวง |
|
ประวัติความเป็นมา
สมาคมอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อมทุ่งเขาหลวง มีจุดกำเนิดจาก ชมรมอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ ดอนยางเหี้ยน(นางเฮี้ยน) ที่เกิดขึ้นจากการรวมกลุ่มกันของคนรักและหวงแหนทุนทางสังคมทรัพยากรป่าดอนยางเหี้ยนที่ครอบคลุมพื้นที่ 4 หมู่บ้านในตำบลทุ่งเขาหลวง ได้แก่ บ้านจานหมู่2,หมู่4,หมู่6 และบ้านอุดมสุขหมู่ 5 ด้วยความบริสุทธิ์ในความมุ่งหวังตั้งใจของกลุ่มผู้อุทิศตนอนุรักษ์และปกป้องผืนป่า ที่จะผลักดันโครงการและกิจกรรมอนุรักษ์ของสมาคมอนุรักษ์ดอนยางเหี้ยน หรือดอนนางเหี้ยน ผ่านองค์กรภาครัฐ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น องค์กรเอกชนและหน่วยงานอื่นๆ ให้มีการพัฒนามากยิ่งขึ้นกว่าช่วงระยะเวลาที่ผ่านมา เพื่อเป็นแนวทางในการพัฒนาการดำเนินกิจกรรมอนุรักษ์ผืนป่าบนที่สาธารณประโยชน์ที่มีกระจัดกระจายอยู่ทั่วไปตามหมู่บ้านในตำบลทุ่งเขาหลวง เพื่อรักษาและอนุรักษ์มรดกทางธรรมชาติซึ่งเป็นทุนทางสังคมของท้องถิ่นส่งมอบไปยังคนรุ่นต่อๆไป และเพื่อให้ประชาชนโดยทั่วไปได้ตระหนักว่า ความร่วมมือในงานอนุรักษ์และปัญหางานอนุรักษ์นั้นเป็นหน้าที่ที่ทุกคนสามารถทำได้
ก่อนที่จะมีการรวมกลุ่มเป็นชมรมอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ ดอนยางเหี้ยน(นางเฮี้ยน) ประชาชนในท้องที่ได้ต่อสู้กับปัญหาการบุกรุกที่สาธารณประโยชน์ของบุคคล กลุ่มบุกคนที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนมีมานานแล้วไม่ว่าจะเป็น ที่สาธารณประโยชน์ดอนยางเหี้ยน(นางเฮี้ยน) ที่สาธารณประโยชน์บริเวณโนนขวงหลวง(โนนขัวหลวง) อันเป็นที่ตั้งของเมืองเชียงขวาง ประตูเมืองที่ 7 ของสาเกตนคร ซึ่งผลการบุกรุกนอกจากจะสูญเสียทรัพย์สินแผ่นดินอันเป็นมรดกที่บรรพชนได้ปกป้องไว้ให้คนรุ่นหลังได้ใช้ประโยชน์ร่วมกันแล้ว ยังสูญเสียคุณค่าทางโบราณคดี และทางประวัติศาสตร์ไปด้วย
การต่อสู้เรียกร้องสมบัติของแผ่นดินคืนจากบุคคล กลุ่มบุคคลที่เห็นประโยชน์ส่วนตนเป็นที่ตั้งระยะแรกมีกระจัดกระจายหลายกลุ่ม ซึ่งแต่ละกลุ่มก็มีแนวทางและวิธีการต่อสู้เป็นรูปแบบของตนเอง จึงเป็นสาเหตุหนึ่งของความล้มเหลว และขาดการประสานงานการทำงานร่วมกันระหว่างกลุ่ม
การได้เอกสารสิทธิ์ครอบครัวที่สาธารณประโยชน์ดอนยางเหี้ยน ของคนบางกลุ่มโดยคำพิพากษาศาลอุธรณ์ ซึ่งประชาชนส่วนใหญ่ในท้องถิ่นรับไม่ได้เพราะถือว่าออกเอกสารสิทธิ์ให้โดยมิชอบ จึงเป็นจุดประกายกระบวนการทำงานของกลุ่มพลังต่าง ๆ ได้ตระหนักถึงความสำคัญของความเป็นเอกภาพในการต่อสู้เรียกร้อง จึงได้ร่วมปรึกษาหารือรวมพลังเป็นหนึ่งเดียวกัน จัดตั้งชมรมอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ ดอนยางเหี้ยน(นางเหี้ยน) ในวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2550
เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ที่ประชุมคณะกรรมการบริหารชมรมอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ ดอนยางเหี้ยน(นางเฮี้ยน)ได้มีมติ มติเป็นเอกฉันท์ให้ยกระดับชมรม ฯ โดยดำเนินการขอจดทะเบียนนิติบุคคลในชื่อ สมาคมอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมทุ่งเขาหลวง
ดังนั้น สมาคมอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมทุ่งเขาหลวงที่มีวัตถุประสงค์ในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อมซึ่งเป็นทุนทางสังคมที่มีค่ายิ่ง ถือเป็นมิติใหม่ของการรวมพลังภาคประชาชนในท้องถิ่น เป็นตัวอย่างของความตั้งใจที่นำไปสู่ความสำเร็จในการอนุรักษ์อย่างยั่งยืนและเป็นรูปธรรมแก่งานการอนุรักษ์ผืนป่าอื่น ๆ ต่อไป ไม่ใช่ทิ้งภาระหน้าที่ความรับผิดชอบนี้แก่ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น หรือภาครัฐแต่เพียงฝ่ายเดียว |
|
บทพิสูจน์หนึ่งที่ปรากฏให้สมาคมฯ ได้ประจักษ์ชัดเจนคือ การบุกรุกที่สาธารณประโยชน์ดอนยางเหี้ยนหรือดอนนางเหี้ยน อาจกล่าวได้ว่าเป็นตำนานแห่งการต่อสู้ที่ยาวนานของชาวบ้านจานและบ้านอุดมสุข กับขบวนการผู้บุกรุก อะไรเป็นสาเหตุที่แท้จริงของการบุกรุก ความยากจนไร้ที่อยู่อาศัย ไร้ที่ทำกิน ความหนาแน่นของประชากร เหล่านี้เป็นประเด็นของปัญหาหรือไม่ หรือเพราะความโลภ ความเห็นแก่ตัว ความไม่รู้จักพอเพียงของคนเพียงบางคนบางกลุ่มเท่านั้น แก่นแท้ของปัญหาผู้คนในชุนชนย่อมตระหนัก และรู้จริงในแก่นแท้ของปัญหานี้
ด้วยสัจจะธรรมคำสอนที่คอยตอกย้ำสติของประชาชนจำนวนมากในพื้นที่ ให้ใช้ความอดทน ความเมตตา กรุณา เพราะมนุษย์เป็นสัตว์สังคมจะดำรงตนอย่างโดดเดี่ยวย่อมเป็นไปไม่ได้จะต้องมีการคบค้าสมาคมกับบุคคลอื่นนั่นคือการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน การรู้จักให้อภัยซึ่งกันและกัน การอยู่ร่วมกันด้วยหลักสันติสุข ที่สุดแล้ว ขบวนการบุกรุกที่สาธารณประโยชน์ดอนยางเหี้ยนกับลำพองขยายวงกว้างออกไปเรื่อย ๆ การแก้ปัญหาโดยยึดหลักธรรมะคงจะไร้ประโยชน์กับคนกลุ่มนี้เสียแล้ว วิธีการเดียวที่จะเตือนสติของคนกลุ่มนี้ได้คือ การรวมพลังของภาคประชาชนที่รักความถูกต้อง รักความเป็นธรรม รักและหวงแหนในมรดกที่บรรพชนมอบให้พวกเขา มรดกนี้ทุกคนมีสิทธิ ทุกคนเป็นเจ้าของ การที่คนบางคนบางกลุ่มจะอ้างสิทธิครอบครองเป็นสมบัติของตนเองแต่เพียงผู้เดียวนั้น ประชาชนส่วนใหญ่คงรับไม่ได้
|
| ร้อยกว่าปีที่ผ่านมาก็น่าจะเป็นบทพิสูจน์ที่ชัดเจนแล้วว่า ภาครัฐเพียงฝ่ายเดียวไม่สามารถรักษาทรัพยากรของเราไว้ได้ หากประชาชนทุกคน มีความมุ่งหวังตั้งใจที่บริสุทธิ์ แน่วแน่ มั่นคง ด้วยความมุ่งมั่นพยายามและอดทน สมาคมอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อมทุ่งเขาหลวง มีความเชื่อมั่นว่า งานอนุรักษ์ป่าไว้ให้ลูกหลานและแผ่นดินเกิด เป็นไปได้แน่นอน แม้ว่าจะต้องพบกับความยากลำบากอุปสรรคที่คอยบั่นทอนกำลังใจถาโถมเข้าใส่ ซึ่งเป็นด่านทดสอบอุดมการณ์และความมุ่งมั่นตลอดเส้นทางเดินสู่เป้าหมาย และแม้จะตระหนักดีว่า เราอาจไม่ได้เห็นความสำเร็จที่ได้ทุ่มเทพยายามในชั่วชีวิตเรา แต่เราก็จะยินดีและภาคภูมิใจที่เราได้มีส่วนร่วมในการเริ่มต้นแห่งความสำเร็จนั้น ซึ่งจะสัมฤทธิ์ผลในบั้นปลายของคนรุ่นต่อจากเราไป |
|
|
|
|
|
|
